logo

“Acı Kayıp”

 

 

“Acı Kayıp”

 

Bir öğretmenim demişti ki bir zamanlar bana “İçinde tutma… Acı paylaştıkça azalır…” Evet acı azalır… Paylaşsan da azalır, paylaşmasan da azalır… Öyle olmaz mı hep? Her gidenin ardından ağıtlar yakılır, hiç geçmeyecek bir yürek ağrısı sanır insan göğsündekini. Ama sonra ne olur? Hayat devam eder… Ne garip bir ironi değil mi? Bir gün öleceğini bile bile dünyaya çocuk getiriyor insanlar… Onları, sonsuz olmadığını bildikleri hayatlarına ortak ediyorlar. Neden? Çünkü düzen bu… Her ölen insana inat, yüzlerce bebek doğuyor bu dünyaya çığlık çığlığa… Acıları çok taze olan ölümlerin ardından bir süre “Öleni” konuşuyoruz… Herkes bir şeyler söylüyor gidenlerin ardından… Ağlıyoruz, anlatıyoruz, gülümseyerek anıyoruz… Sonra? Sonra hayat devam ediyor, eskisi kadar konuşmaz oluyoruz… Çünkü düzen bu… Eğer kaybedilenin acısı hep aynı seviyede kalsaydı insanların kalbinde, kimse yaşayamazdı… Kötü bir haberin üstüne hiç kimse bu gece evimdeki akşam yemeğini hazırlamayayım demiyor, bugün işe gitmeyeyim diyemiyor, bugün okula gitmeyelim diyemiyor. Herkes o gece yemeğini yiyor, televizyonunu izliyor… Kaybedileni paylaştıkça azaltıyoruz acımızı… Daha az konuşuyor oluyoruz… Neden? Çünkü düzen bu… Bir gün sen de, ben de yok olacağız. Birilerinin “Acı kaybı” olacağız. Önce dayanılmaz sanacaklar acımıza. Uzun süre bizi konuşacaklar. Hatta günlerce ağlayacaklar. “Oh olmuş.” diyenimiz bile olacak belki.  Sonra güzel anılarımızı anlatıp, bizi anımsayacaklar. Gülümseyecekler. Bir süre sonra resmimize bakmadan yüzümüzü hatırlayamayacaklar. Sesimiz… Sesimiz ise günden güne uzaklaşacak kulaklarından. Uzaklardan gelen bir yankı, bir çınlama olacağız. Belki videolarımızı seyredecekler ve sesimizi duyunca yanlarındayız gibi hissedecekler. Kim bilmiş hayattan ne zaman göçüp gideceğini? Kim biliyor kimin hayatından ne zaman çıkıp gideceğini? Ya da kimlerin, kendi hayatından bir anda çıkıp gidebileceğini? Hiç kimse, hiçbir canlı, hiçbir varlık… Bu yüzden bugün de gözümüzü kapatmadıysak hayata, bugün de bir “Acı kaybı” mız olmadıysa, yaratana şükretmeliyiz. Ve gözümüzü açtığımız her gün, ardımızda kalacak olanlara güzel anılar bırakmalıyız. Hayat kötülükleri anımsayarak geçmez, kötüyü anmak ister mi hiç insan? İyilik, güzelliktir insanı hayata bağlayan ve geride kalanların acısını hafifleterek yaşamasını sağlayan. Dünyaya iyilik bırakan tüm dostlarıma, hemşerilerime sevgiyle…

Sağlıkla kalın, esen kalın…

Buket Duymaz

Share
119 Kez Görüntülendi.
#

SENDE YORUM YAZ

9+2 = ?

Google Analytics Yandex Merica